Bir gece Selenga balkonda oturmuş, gökyüzüne bakıyordu. Kıvırcık saçları rüzgarda uçuşuyor, pembe beresi de hafifçe sallanıyordu.
Birden bir şey dikkatini çekti.
Gökyüzünde bir yıldız yanıp sönüyordu. Hem de çok garip bir şekilde — sanki ağlıyordu.
“Sen neden ağlıyorsun?” diye fısıldadı Selenga.
Yıldız düşmeye başladı. Yavaş yavaş, tüy gibi süzülerek... ve Selenga'nın avucuna düştü.
Küçücük ve sıcaktı. Bir ceviz kadar.
“Kayboldum” dedi yıldız, sesi fısıltı gibi tınladı. “Ailem gökyüzünün en derin köşesinde. Ben oradan düştüm. Artık yukarı çıkamıyorum.”
Selenga baktı yıldıza. Sonra gökyüzüne. Sonra tekrar yıldıza.
“Ben seni götürürüm” dedi.
Yolun Başı
Selenga yıldızı cebine koydu — yıldız cebini ısıttı. Sonra kapıdan çıktı.
Ama gökyüzüne nasıl çıkılır?
Mahallenin yaşlı baykuşu bir ağaçta oturuyordu. Selenga ona sordu.
“Gökyüzüne giden yol” dedi baykuş, “bir buluttan geçer. Ama o bulutu ancak çok hafif olanlar bulabilir.”
“Nasıl hafif olurum?” diye sordu Selenga.
“Korkularını bırak” dedi baykuş. “Korkular çok ağırdır.”
Selenga düşündü. Korkusu vardı — karanlıktan, yüksekten, kaybolmaktan. Ama cebindeki yıldız yanıp söndü. Sanki “hadi” diyordu.
“Tamam” dedi Selenga. “Bıraktım korkularımı.”
Ve bir şey oldu — gerçekten hafifleşti. Adımları daha kolay geldi.
Buluta Çıkmak
Mahallenin sonundaki tarlada kocaman bir bulut alçalmış bekliyordu. Bembeyaz, pamuk gibi.
Selenga adım attı buluta. Ayağı battı mı? Hayır — bulut onu taşıdı.
Bulut yavaşça yükseldi.
Selenga aşağıya baktı. Evler küçüldü. Sokaklar ince çizgilere döndü. Şehrin ışıkları yıldızlara benzedi.
“Güzel” dedi Selenga.
“Evet” dedi cebindeki yıldız. “Biz hep böyle görürüz sizi.”
Karanlık Bulut
Yolun ortasında büyük, gri bir bulut duruyordu. Geçişi engelliyordu.
“Ben korkarım” dedi gri bulut, gürültülü sesiyle. “Sizi geçirmem.”
“Neden?” diye sordu Selenga.
“Çünkü geçenler gibi bir yere gider ve beni yalnız bırakır.”
Selenga anladı. Gri bulut yalnız olduğu için korkuyordu.
“Seninle biraz oturayım mı?” diye sordu.
Gri bulut şaşırdı. Kimse onunla oturmayı teklif etmemişti.
“Tamam” dedi sessizce.
Selenga bulutun yanına oturdu. Biraz konuştular. Selenga annesinin masallarını anlattı. Yıldızlar hakkında konuştu. Gri bulut yavaş yavaş açıldı — rengi koyulaşmak yerine açılmaya başladı.
“Teşekkür ederim” dedi bulut sonunda. “Artık korkmuyorum. Geçebilirsin.”
Yıldızların Ülkesi
Bulutun ötesinde gökyüzü bambaşkaydı.
Her yerde yıldız vardı. Büyüklü küçüklü, parlak soluk, sarı mavi. Bazıları yüzüyor, bazıları dans ediyordu.
Cebindeki küçük yıldız titremeye başladı.
“Annem orada!” dedi. “Solda, en parlak olan!”
Büyük bir yıldız hızla yaklaştı. Küçük yıldıza sarıldı. Işık saçıldı her yere.
“Oğlum” dedi büyük yıldız.
“Annem” dedi küçük yıldız.
Selenga izledi bunu. Gözleri doldu.
Büyük yıldız Selenga'ya döndü. “Sen ne istedin karşılığında?” diye sordu.
Selenga düşündü. “Hiçbir şey” dedi. “Sadece onu eve götürmek istedim.”
Büyük yıldız parladı. "O zaman sana bir şey vereceğim. İstediğinde gökyüzüne bakarsın. Oğlum hep sana yanıp sönecek — 'teşekkürler' diye."
Eve Dönüş
Selenga aşağıya indi. Bulut onu nazikçe balkona bıraktı.
Balkonda oturdu. Gökyüzüne baktı.
Bir yıldız yanıp söndü. Sonra tekrar. Sonra tekrar.
Selenga güldü. “Rica ederim” diye fısıldadı.
O gece en tatlı uykuyu uyudu. Rüyasında yıldızlarla dans etti.
Sık Sorulan Sorular
**Bu masaldan ne öğrendik?** Yardım etmek karşılık beklemeden yapılır. Yalnız olan birine zaman ayırmak onu değiştirebilir. Korkularımızı bıraktığımızda daha güçlü oluruz.
**Gri bulut neden karanlıktı?** Yalnızlık ve korku içimizi karartır. Biri gelip yanımızda oturunca aydınlanırız.
**Selenga nasıl cesur oldu?** Korkuları vardı ama bıraktı. Cesaret korku yokluğu değil, korku olsa da ilerlemektir.