Oda anahtarı verildi.
Selenga tuttu. Küçük karttu. Üstünde sayı vardı.
“213” dedi Selenga. “Bizim oda.”
Asansöre bindiler. İkinci kata çıktılar.
Kapıyı buldu. Kartı geçirdi. Klik sesi. Kapı açıldı.
Keşif
İçeri girdi.
Büyük yatak. İki tane. Beyaz örtülü.
Yastıklar çok yastık — dört tane.
Pencereye koştu. Deniz görünüyordu. Güneş batıyordu. Turuncu.
“ANNE! DENİZ GÖRÜNÜYOR!”
“Biliyorum, o yüzden seçtik.”
Banyoya baktı. Küçük şampuanlar. Küçük sabunlar.
“Bunlar neden küçük?”
“Otellerde hep küçük olur.”
“Minikcikler.” Aldı elini. “Benimkiler daha büyük.”
Yabancı Yatak
Gece yattı.
Yatak evdeki gibi değildi. Daha sertti. Ya da daha yumuşaktı. Farklıydı.
Yastık kokusu başkaydı.
Tavana baktı. Evin tavanı değildi.
“Anne?”
“Hm?”
“Burası ev gibi değil.”
“Değil. Otel.”
“Biraz tuhaf hissediyorum.”
Annesi yanına geldi. Saçını okşadı.
“Bak” dedi. “Ben buradayım. Baban burada. Sen buradasın. Hepimiz burdayız.”
Selenga düşündü.
“Ev nerede olursa olsun biz oradayız değil mi?”
“Ev biz oluyoruz.”
Selenga bunu düşündü. Yabancı tavana baktı.
Ama annesi yanındaydı. Baba yanındaydı.
Yabancı hissi geçti.
Sabah
Sabah uyandı.
Perde arasından güneş giriyordu.
Pencereye koştu.
Deniz oradaydı. Sabah denizi. Mavi değil — gümüş rengi. Güneş üstünde parlıyordu.
“Günaydın deniz” dedi Selenga.
Dalga geldi. Köpürdü.
“O da günaydın dedi” dedi Selenga gülerek.
Velilere Not
Tatilde otel odası çocuklar için hem heyecan verici hem de biraz yabancıdır. Ev ne demek sorusu için güzel bir fırsat: “Ev nerede olursa olsun biz oradayız.”