Geceleri, tam uyumak üzereyken, Selenga bir ses duyuyordu.
Uzaktan. Dağdan.
Bir müzik gibiydi. Ya da rüzgar. Ya da hem ikisi hem hiçbiri.
Kimseye sormadı. Söyleseydi “hayal görüyorsun” derlerdi.
Ama ses gerçekti. Her gece geliyordu.
Bir sabah kalktı. Sırtına çantasını taktı.
“Dağa gidiyorum” dedi annesine.
“Neden?”
“Bir ses var orada. Bulmam lazım.”
Annesi baktı. Annesinin gözlerinde tanıdık bir şey vardı — merak.
“Git” dedi. “Ama dikkatli ol.”
Yolculuk
Dağ üç günlük yol.
İlk gün orman. Ağaçlar sık, yol dar. Selenga yürüdü.
İkinci gün taşlık. Ayakları acıdı. Ama ses hala çekiyordu.
Üçüncü gün tırmanma. Zor. Elleri kanadı biraz. Nefesi kesildi. Durdu. Nefes aldı. Devam etti.
Her gece ses daha net.
Yaklaşıyordu.
Tepe
Dağın tepesine ulaştı güneş batarken.
Baktı.
Hiç kimse yoktu. Hiç bir şey yoktu.
Sadece kaya. Ve rüzgar.
Selenga oturdu. Bekledi.
Ses geldi. Net. Yakın.
Etrafına baktı. Kayaların arasından. Rüzgardan. Havadan.
Ve anladı.
Ses — kendi içindeydi.
İçteki Ses
Yıllardır duyduğu ses dışarıdan gelmiyordu.
İçinden geliyordu.
Onu çeken — kendi merakıydı. Kendi cesaretiydi. Kendi “gitmek istiyorum” hissiydi.
Dağ sadece bir bahane.
Ses — her zaman içindeydi. Ama dinlemek için yola çıkmak gerekti.
Selenga uzandı kayaya. Gökyüzüne baktı.
Yıldızlar çıkıyordu.
“Anladım” dedi sessizce.
Ve ses cevapladı — kendi sesiydi bu. Kendi nefesi.
“İyi” dedi.
Eve Dönüş
Üç gün sonra eve döndü.
Annesi sordu. “Buldun mu?”
“Evet.”
“Ne buldun?”
Selenga düşündü. “Sesi.”
“Dağda miydi?”
“Hayır. Bendeydi. Her zaman bendeydi. Sadece bulmak için uzağa gitmem gerekti.”
Annesi güldü. “Biliyordum.”
“Neden söylemedin?”
“Söyleseyim anlar mıydın?”
Selenga güldü. “Hayır.”
“İşte bu yüzden.”
Sık Sorulan Sorular
**İçimizdeki ses ne?** İçgüdü, merak, vicdan — bunların hepsi içimizden gelen sesler.
**Onu nasıl duyarız?** Sessizlikte. Doğada. Tek başına kalan anlarda.
Velilere Not
Büyüme, içsel rehberlik ve kendini keşfetme üzerine. 6 yaş üzeri için. Masaldan sonra: “Sen hiç içinden gelen bir ses duydun mu?”