Kar yağıyordu.
Selenga pencere pervazına oturmuş izliyordu. Dışarısı bembeyaz. Her şey sessiz.
Bir kar tanesi — diğerlerinden farklıydı. Biraz daha büyük. Biraz daha yavaş.
Pencereye yapıştı.
“Bakıyorsun” dedi kar tanesi.
Selenga fısıldadı. “Sen konuşuyor musun?”
“Biraz. Fazla vaktim yok.”
Kısa Hayat
“Neden?” diye sordu Selenga.
“Biraz sonra eriyeceğim. Tüm kar taneleri erir.”
“Üzülmüyor musun?”
“Hayır.” Kar tanesi sessiz bir an. “Düşerken baktım. Her şeye baktım. Bulutları gördüm — çok büyük, beyaz. Şehri gördüm — ışıklar, evler, insanlar. Ağaçları gördüm — dalları benim gibi beyaz.”
“Hepsini gördün.”
“Düşerken. Ama düşmeseydim göremezdim.”
Uçmak İçin Düşmek
“Bunu anlamıyorum” dedi Selenga.
"Ben de anlamıyordum. Bulutta beklerken korkuyordum. 'Düşersem ne olur?' diyordum. Ama düşünce — özgürdüm. Uçtum biraz. Döndüm. Her yere baktım."
“Korkudan kurtuldun.”
“Evet. Düşmek beni özgür yaptı.”
Selenga düşündü. “İnsanlar da böyle mi?”
“Bilmiyorum. Ama bence evet. Korkunun içinden geçince — uçuyorsunuz biraz.”
Şimdi
“Şimdi eriyeceksin” dedi Selenga. “Korkuyor musun?”
“Hayır. Çünkü şu an buradayım. Seninle konuşuyorum. Pencerenin ışığını görüyorum. Bu güzel.”
“Sonrasını düşünmüyor musun?”
“Neden düşüneyim? Sonrası olmayacak. Sadece şimdi var.”
Selenga baktı kar tanesine. Küçülüyordu. Yavaşça.
“Teşekkürler” dedi.
“Neden?”
“Bana şimdiyi gösterdiğin için.”
Kar tanesi eridi. Pencerede sadece ıslak bir iz kaldı.
Selenga baktı. Derin bir nefes aldı.
Dışarı baktı. Kar hala yağıyordu.
Her bir kar tanesi düşüyordu. Her biri kısa uçuşunu yapıyordu.
Hepsi şimdi yaşıyordu.
Velilere Not
Kısa ve derin. Yatmadan önce için ideal. 3-4 yaş için biraz basitleştirilebilir. Masaldan sonra: “Sen bugün hangi güzel şeyi gördün?”